Het begon met 1 plant!
Als je mij tien jaar geleden had verteld dat een plant mijn leven zou veranderen, had ik je uitgelachen. Een hippie was ik niet. Ik was gewoon een man die niet meer wist hoe hij de dag door moest komen.
De artsen gaven me pillen. Eerst de ene, toen de andere. Antidepressiva, kalmeringsmiddelen, hogere doseringen. Iedereen zei hetzelfde en dat was geef het tijd. Dus dat deed ik. Maar hoe langer ik ze gebruikte, hoe verder ik van mezelf af kwam te staan. Mijn hoofd werd niet rustiger. Ik kreeg juist meer paniek, meer donkere dagen en steeds minder zin om überhaupt nog op te staan.
Tot ik cannabis herontdekte. Niet om te feesten. Niet om mezelf kwijt te raken. Ik wilde gewoon een avond zonder oorlog in mijn hoofd. En verdomd… het werd rustiger!
Niet perfect. Niet alsof mijn depressie ineens verdwenen was. Maar voor het eerst in lange tijd voelde ik iets wat de medicatie niet gaf, namelijk rust in m’n koppie.
Een paar maanden later ontkiemde ik m’n eerste zaadje en zette ik het plantje in een pot. Een klein, groen ding op de vensterbank. Gek eigenlijk, hoe je voor een plant kunt zorgen terwijl je jezelf al jaren vergeten bent.
Misschien was dat wel het echte begin van mijn herstel. Gewoon een plant groot brengen zodat ik uiteindelijk zelf wist wat er in m’n lichaam ging i.p.v. wat een arts zei dat moest.
En daarbij de kosten ook een stukje te verminderen. Want waar je de pillen via je zorgverzekeraar vergoed krijgt was dat met de cannabis natuurlijk een heel ander verhaal.
En zo begon mijn avontuur in de wereld van thuis kweken om mijn nieuwe medicijn zelf te kunnen laten groeien en bloeien waardoor ik zelf ook weer meer tot bloei kwam.
Hierdoor kwam dus deze kans ook weer op mijn pad en ben ik maar eens een stukje gaan typen. Cannabis zit in een verdomhoekje en wat mij betreft is het verdomme de hoogste tijd dat dat verandert.
Het is maar een plant!
